چرا کودکان بر سر اشیاء دعوا می کنند؟

هنگامی که کودکان پیش دبستانی می خواهند خود را توصیف کنند، معمولاً بر ویژگی های قابل مشاهده از جمله ظاهر جسمانی، اموال و رفتارهای روزمره تأکید می ورزند. وقتی که از یک کودک 4 ساله بخواهید درباره خودش بگوید، ممکن است با افتخار بگوید که «من می توانم خودم جوراب و کفشم را بپوشم».

در واقع برداشت کودکان پیش دبستانی خیلی کوچک از خودشان به قدری به اموال و رفتارهای آنان وابسته است که زمان زیادی را صرف دفاع کردن از حقوق شان بر اشیاء می کنند. هرچه توصیف کودک از خودش قوی تر باشد، احساس مالکیت او بر اشیاء بیشتر است و آن را «مال خودم» می داند. این یافته ها نشان می دهند که تلاش های اولیه برای تملک اشیاء به جای اینکه علامت خودخواهی باشد، نشانه پرورش خودمداری است که در جهت روشن کردن مرزهای بین خود و دیگران صورت می گیرد.

درک عمیق تر خود در عین حال، به کودکان امکان می دهد تا در بازی ها با دیگران همکاری کنند، مسائل ساده را حل کنند، و دعوا بر سر اشیاء را رفع کنند. زمانی که والدین سعی می کنند تعامل دوستانه را بین بچه ها ترغیب کنند، باید این دو توانایی را در نظر داشته باشند یعنی مربیان و والدین باید احساس مالکیت کودک را به عنوان نشانه ابراز وجود بپذیرند (بله، این اسباب بازی توست) و بعد به جای اینکه صرفاً روی مشارکت و تقسیم کردن تأکید کنند، بکوشند که سازش را برقرار سازند (اما می توانی آن را چند لحظه به کس دیگری بدهی؟)